Αυτοί που βούλιαξαν και αυτοί που σώθηκαν

News » Αυτοί που βούλιαξαν και αυτοί που σώθηκαν
Posted on 23 Mar 2021 10:00

Η φράση «Συνέβη, επομένως μπορεί να ξανασυμβεί: αυτή είναι η ουσία των όσων έχουμε να πούμε» συνοψίζει αυτό που θέλει να πει ο Primo Levi (Πρίμο Λέβι 1919-1987) σε αυτό το βιβλίο.

%CE%91%CF%85%CF%84%CE%BF%CE%AF%20%CF%80%CE%BF%CF%85%20%CE%B2%CE%BF%CF%8D%CE%BB%CE%B9%CE%B1%CE%BE%CE%B1%CE%BD-001%20-%20%CE%91%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%AE.jpg
PrimoLevi-001%20-%20%CE%91%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%AE.jpg

Το «Αυτοί που βούλιαξαν και αυτοί που σώθηκαν» βαθμιαία, συσσωρευτικά, από τη μια υπόκωφη βοή στην άλλη, οδηγεί στην αποκάλυψη και είναι μια ηφαιστειακή έκρηξη, επειδή ακριβώς είναι απρόσμενη ….
Η ανθρωπότητα, λέει ο Λέβι, απέκτησε μια εμπειρία: Τα ναζιστικά στρατόπεδα δεν ήταν ένα ατύχημα της ιστορίας, αλλά ένα υποδειγματικό γεγονός που επιτρέπει να αντιληφθούμε μέχρι πού μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος στο ρόλο του θύτη ή του θύματος. Ποιες είναι οι δομές της ιεραρχίας ενός απολυταρχικού συστήματος και ποιες οι τεχνικές εκμηδένισης της προσωπικότητας του ανθρώπου; Πώς κατασκευάζεται ένα τέρας; Ήταν δυνατό να κατανοήσει κανείς από τα μέσα τη λογική της μηχανής της εξόντωσης; Ήταν δυνατή η εξέγερση; Και ακόμη: πώς λειτουργεί η μνήμη μιας ακραίας εμπειρίας; Και τέλος: Ποιες υπάρξεις κατοικούν στη γκρίζα ζώνη της συνεργασίας; Το γεγονός δηλαδή πως υπήρξαν κρατούμενοι των στρατοπέδων που «συνεργάστηκαν», κάτι που ουσιαστικά είχε μείνει, για πολύ καιρό στη σκιά των γεγονότων, εξ ου και το «γκρίζα ζώνη της συνεργασίας».
Ο Πρίμο Λέβι δεν περιορίζεται στο να περιγράψει τις πλευρές εκείνες των στρατοπέδων συγκέντρωσης που παρέμειναν σκοτεινές μέχρι σήμερα, αλλά κάνει έναν απολογισμό για να αγωνιστεί ενάντια στην εξοικείωση και την αποδοχή του εξευτελισμού της ανθρώπινης ιδιότητας. Ο συγγραφέας δίνει τις απαντήσεις του σε τούτο το τελευταίο βιβλίο του για τα ναζιστικά στρατόπεδα, κλείνει την τριλογία που άρχισε με το «Εάν αυτό είναι ο άνθρωπος» και την «Εκεχειρία».
Προς το τέλος της ζωής του ο Λέβι ήταν βαθιά πεπεισμένος ότι τα διδάγματα από το Ολοκαύτωμα ήταν προορισμένα να εξαφανιστούν, από τη στιγμή που το Ολοκαύτωμα πήρε θέση ανάμεσα στις συνηθισμένες θηριωδίες της Ιστορίας. Μάλιστα το πρώτο και διάσημο σήμερα βιβλίο του «Εάν αυτό είναι ο άνθρωπος» (1947), όπου Λέβι ιστορεί για λογαριασμό όλων την εμπειρία του από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, δυσκολεύτηκε πολύ τότε, που ήταν νωπά ακόμη τα γεγονότα, να βρει εκδότη !
Το «Αυτοί που βούλιαξαν και αυτοί που σώθηκαν» αποτελεί μελαγχολικό στοχασμό πάνω στο νόημα των ναζιστικών μαζικών εξοντώσεων ύστερα από σαράντα χρόνια. Στις 11 Απριλίου 1987, ένα χρόνο μετά την έκδοσή του, ο Πρίμο Λέβι έπεσε από την εσωτερική σκάλα της τριώροφης οικίας του στο Τορίνο και βρήκε ακαριαίο θάνατο. Η επίσημη εκδοχή ήταν αυτοκτονία, λόγω και της χρόνιας κατάθλιψης από την οποία υπέφερε. Οι φίλοι του, όμως, απέρριψαν την εκδοχή της αυτοκτονίας, υποστηρίζοντας ότι ο θάνατός του οφειλόταν σε ατύχημα.
Δείτε μια εξαιρετική παρουσίαση του Πρίμο Λέβι από την Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος σε βίντεο εδώ

Το βιβλίο θα το βρείτε στη Βιβλιοθήκη Λιβαδειάς εδώ

~Δαμιανός Μωραΐτης

Σου άρεσε το άρθρο; Βαθμολόγησέ το!

αξιολόγηση: 0+x

Latest Blog:

Οι φωτογράφοι Seydou Keita και Malick Sidibe posted on 06 Apr 2021 07:27


Διαδικτυακή παρουσίαση των φωτογράφων Seydou Keita και Malick Sidibe
Δηλώσεις συμμετοχής: https://bit.ly/3fqqsBb

ΔΙΟΡΓΑΝΩΤΕΣ:
- ΔΗΜΟΣΙΑ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΛΕΒΑΔΕΙΑΣ
- Ομάδα Φωτογραφίας της Βιβλιοθήκης Λιβαδειάς
Την Τετάρτη 7 Απριλίου 2021 και ώρα 7-9 μμ. η Έφη Τσακάλη θα παρουσιάσει τους φωτογράφους Seydou Keita και Malick Sibide από το Μάλι.

event%20%CE%B5%CE%BA%CE%B4%CE%AE%CE%BB%CF%89%CF%83%CE%B7%CF%82.jpg

Προηγήθηκε ο Keita μέχρι τις αρχές του 60 και έπεται ο Sidibe. Ο ΚεΪτά σηματοδότησε την ανεξαρτησία του Μάλι και ο Σιντιμπέ την όποια «επανάσταση» έκανε εκεί η νεολαία.
Ο Σεϋντού Κεϊτά (Seydou Keita) ή αλλιώς ο αποκαλούμενος πατέρας της Αφρικανικής Φωτογραφίας. Ο Seydou Keita αυτοδίδακτος φωτογράφος πορτραίτων, κατέγραψε με τη μεγάλου φορμά μηχανή του, την κοινωνία του Μπαμάκο (πρωτεύουσας του Μάλι), κατά τη διάρκεια της μακρόχρονης περιόδου αποαποικιοποίησης της χώρας από το Γαλλικό κράτος. Αγάπησε τους ανθρώπους και υπηρέτησε μέσω της φωτογραφίας την ανάγκη τους για ελευθερία και ανεξαρτησία. Κύριο μέλημά του ήταν η ομορφιά και η ισότητα αυτών που φωτογράφιζε. Έμεινε στην αφάνεια μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1990. Η ανακάλυψή του έστρεψε το ενδιαφέρον της Δύσης στο ογκώδες έργο του και στην Αφρικανική Φωτογραφία εν γένει.

Ο Μαλίκ Σιντιμπέ (Malick Sidibé) ήταν ένας διάσημος φωτογράφος του Μάλι. Δουλεύοντας κυρίως σε ασπρόμαυρο, αποτύπωσε με τις φωτογραφίες ζωηρά πορτρέτα και σκηνές γιορταστικέ και χαρούμενες. Τα πιο γνωστά έργα του απεικονίζουν την αναπτυσσόμενη ποπ κουλτούρα και τη νυχτερινή ζωή της πρωτεύουσας του Μάλι, τεκμηριώνοντας πρωτίστως τους νέους και το ντύσιμό τους, οι οποίοι ποζάρουν κομψά στο στούντιο, με μοτίβα σκηνικά, τα οποία είτε ταιριάζουν είτε σκόπιμα συγκρούονται με τα ρούχα και τις στάσεις των θεατών. «Το πρόσωπο κάποιου είναι ένας κόσμος,», είπε κάποτε ο καλλιτέχνης. «Όταν το συλλάβω, βλέπω το μέλλον του κόσμου.»
Γεννημένος το 1935 ή το 1936 στη Soloba του Μάλι σε μια οικογένεια αγροτών, μεγάλωσε βοηθώντας τον πατέρα του στη βοσκή ζώων και πήγε σχολείο σε ηλικία 10 ετών. Ξεχωρίζοντας για το καλλιτεχνικό του ταλέντο σε νεαρή ηλικία, ο Sidibé επελέγη να παρακολουθήσει τη Σχολή Τεχνών του Σουδάν και αργότερα εργάστηκε ως μαθητευόμενος στο Boutique Service του Gérard Guillat - Guignard, αναπτύσσοντας την ικανότητα και το ενδιαφέρον του για το φωτογραφικό μέσο. Θα πετύχει διεθνή αναγνώριση, με ατομικές εκθέσεις αφιερωμένες στο έργο του στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στο Σικάγο, το Μουσείο Stedelijk στο Άμστερνταμ, και το Μουσείο Πίνκε στο Angers, μεταξύ άλλων. Κέρδισε το Βραβείο του Χρυσού Λιονταριού για το Lifetime Acheivement στη Μπιενάλε της Βενετίας του 2007, μια από τις υψηλότερες τιμές στον κόσμο της τέχνης και το Musée Pincé στο Angers, μεταξύ άλλων. Πέθανε το 2016 σε ηλικία 80 ετών.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ: τηλ. 2261029617 & 6934312101 (κ. Δαμιανός Μωραΐτης) (read more…)

Εκτός αν ορίζεται διαφορετικά, το περιεχόμενο αυτής της σελίδας διανέμεται σύμφωνα με την άδεια Creative Commons Attribution-ShareAlike 3.0 License