ΒΙΒΛΙΟΑΓΚΑΛΙΑ: «Ο Γάτος της οδού Σμολένσκη», Χρ. Μπουλώτης

News » ΒΙΒΛΙΟΑΓΚΑΛΙΑ: «Ο Γάτος της οδού Σμολένσκη», Χρ. Μπουλώτης
Posted on 30 Nov 2020 09:43

«Ο Γάτος της οδού Σμολένσκη», Χρ. Μπουλώτης
Ελληνικά Γράμματα, 2007 Βραβείο ΙΒΒΥ

fb%CE%9C%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CF%8E%CF%84%CE%B7%CF%82.png

Ο Χ. Μπουλώτης μίλαγε πάντα στην καρδιά μου (σίγουρα και σε άλλες). Νομίζω μάλιστα ότι πάνω από ένα δικό του βιβλίο με πρωτοάρπαξε το ζαχαρωτό σύννεφο της παραμυθογραφίας. Στη Βιβλιοθήκη Λιβαδειάς βρήκα άφθονες δόσεις του, που διάβαζα κρυμμένη στο υπόγειο. Φχαριστήθηκα φαντασία, τρυφερό χιούμορ και μεγάλες αλήθειες σε παιδικό νούμερο. Γρήγορα βέβαια με εντοπίσανε με τα πειστήρια του εγκλήματος ανά χείρας. «Γιατί καταχωνιάζεσαι, καλέ, εδώ κάτω;» «Ψάχνω κείμενο για τις ΒΙΒΛΙΟΑΓΚΑΛΙΕΣ. Προχειρότητες θα κάνουμε;» Αδιάσειστο άλλοθι!

Δύσκολη υπόθεση η επιλογή, ώσπου έπεσε το μάτι μου στον «Γάτο της οδού Σμολένσκη» και παραδόθηκα άνευ όρων. Γιατί αγαπάω τα γατιά (που δε μου στέριωναν) μα πιο πολύ τα Εξάρχεια, όπου τοποθετείται η ιστορία. Αχ, οδός Σμολένσκη (πάνω από τη δική μου Βαλτετσίου, αλλά εντάξει…) λαϊκή αγορά στην Καλλιδρομίου (ζαρζαβατικά Σάββατο πρωί, κρασάκια το βράδυ), λόφος του Στρέφη (ικανός να μετα-στρέφει κάθε κακοκεφιά). Η γαλαζωπή ομίχλη των φοιτητικών μου χρονών αναδύθηκε νοσταλγική.

Επανέρχομαι στην ιστορία, αφήνοντας τη δική μου προϊστορία. Στο βιβλίο, που εικονογράφησε υπέροχα η Φ. Στεφανίδου, πρωταγωνιστεί ένας κεραμιδόγατος· ανώνυμος, «γιατί τα ονόματα τον σφίγγουν σαν λουρί στο λαιμό». (Αν τα ονόματα χαρακτηρίζουν, αν οι χαρακτηρισμοί στιγματίζουν, ίσως έχει δίκιο.) Από αλητάκος των Εξαρχείων γίνεται σπιτόγατος στη Σμολένσκη, κουβαλώντας μαζί και το κουρδιστό του ποντίκι. Ο 1ος λόγος στην αλλαγή κοσμοαντίληψης του Γατούλη είναι η αμοιβαία συμπάθεια με τους ενοίκους (την πιανίστα Λελέ, τη Μάρω και τον παππού εκ Ρωσίας, που ζει μέσα στο απόρθητο κάδρο του). Ο 2ος λόγος είναι το πρωτόγνωρο πάθος του Γατούλη για τη μουσική!

Η ετερόκλητη παρέα ζει περίφημα στη Σμολένσκη και πιο πέρα, στην Ακρόπολη, στο Μέγαρο. Ταξιδεύουν καβάλα σ’ αστέρια, σε τσιχλόφουσκες-αερόστατα, σε κλασικές μελωδίες πιάνου, σε νότες τζαζ, σε άτακτα όνειρα. Τόση χαρά δεν πρέπει να τελειώσει. Δε γίνεται όμως και να μην τελειώσει. Διότι ο Γατούλης εξαφανίζεται. Θα βρεθεί; Παραμύθι είναι, θα βρεθεί. Πού; Στη γωνία του αναπάντεχου. Δε φανερωνόταν, γιατί "είναι όμορφο σαν μουσική να ξέρεις πόσο σ' αγαπούν και ότι σε ψάχνουν πάντα".

Υ.Γ. Τα φοιτητικά μου Εξάρχεια έχουν επίσης εξαφανιστεί. Το διαπίστωσα στο μεγαλείο του, όταν ξενάγησα εκεί τα παιδιά μου. Τότε είδα την απορία μαζί με τη φρίκη σε αριστερό και δεξί…

~Κατερίνα Δημόκα

Σου άρεσε το άρθρο; Βαθμολόγησέ το!

αξιολόγηση: 0+x

Latest Blog:

Οι φωτογράφοι Seydou Keita και Malick Sidibe posted on 06 Apr 2021 07:27


Διαδικτυακή παρουσίαση των φωτογράφων Seydou Keita και Malick Sidibe
Δηλώσεις συμμετοχής: https://bit.ly/3fqqsBb

ΔΙΟΡΓΑΝΩΤΕΣ:
- ΔΗΜΟΣΙΑ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΛΕΒΑΔΕΙΑΣ
- Ομάδα Φωτογραφίας της Βιβλιοθήκης Λιβαδειάς
Την Τετάρτη 7 Απριλίου 2021 και ώρα 7-9 μμ. η Έφη Τσακάλη θα παρουσιάσει τους φωτογράφους Seydou Keita και Malick Sibide από το Μάλι.

event%20%CE%B5%CE%BA%CE%B4%CE%AE%CE%BB%CF%89%CF%83%CE%B7%CF%82.jpg

Προηγήθηκε ο Keita μέχρι τις αρχές του 60 και έπεται ο Sidibe. Ο ΚεΪτά σηματοδότησε την ανεξαρτησία του Μάλι και ο Σιντιμπέ την όποια «επανάσταση» έκανε εκεί η νεολαία.
Ο Σεϋντού Κεϊτά (Seydou Keita) ή αλλιώς ο αποκαλούμενος πατέρας της Αφρικανικής Φωτογραφίας. Ο Seydou Keita αυτοδίδακτος φωτογράφος πορτραίτων, κατέγραψε με τη μεγάλου φορμά μηχανή του, την κοινωνία του Μπαμάκο (πρωτεύουσας του Μάλι), κατά τη διάρκεια της μακρόχρονης περιόδου αποαποικιοποίησης της χώρας από το Γαλλικό κράτος. Αγάπησε τους ανθρώπους και υπηρέτησε μέσω της φωτογραφίας την ανάγκη τους για ελευθερία και ανεξαρτησία. Κύριο μέλημά του ήταν η ομορφιά και η ισότητα αυτών που φωτογράφιζε. Έμεινε στην αφάνεια μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1990. Η ανακάλυψή του έστρεψε το ενδιαφέρον της Δύσης στο ογκώδες έργο του και στην Αφρικανική Φωτογραφία εν γένει.

Ο Μαλίκ Σιντιμπέ (Malick Sidibé) ήταν ένας διάσημος φωτογράφος του Μάλι. Δουλεύοντας κυρίως σε ασπρόμαυρο, αποτύπωσε με τις φωτογραφίες ζωηρά πορτρέτα και σκηνές γιορταστικέ και χαρούμενες. Τα πιο γνωστά έργα του απεικονίζουν την αναπτυσσόμενη ποπ κουλτούρα και τη νυχτερινή ζωή της πρωτεύουσας του Μάλι, τεκμηριώνοντας πρωτίστως τους νέους και το ντύσιμό τους, οι οποίοι ποζάρουν κομψά στο στούντιο, με μοτίβα σκηνικά, τα οποία είτε ταιριάζουν είτε σκόπιμα συγκρούονται με τα ρούχα και τις στάσεις των θεατών. «Το πρόσωπο κάποιου είναι ένας κόσμος,», είπε κάποτε ο καλλιτέχνης. «Όταν το συλλάβω, βλέπω το μέλλον του κόσμου.»
Γεννημένος το 1935 ή το 1936 στη Soloba του Μάλι σε μια οικογένεια αγροτών, μεγάλωσε βοηθώντας τον πατέρα του στη βοσκή ζώων και πήγε σχολείο σε ηλικία 10 ετών. Ξεχωρίζοντας για το καλλιτεχνικό του ταλέντο σε νεαρή ηλικία, ο Sidibé επελέγη να παρακολουθήσει τη Σχολή Τεχνών του Σουδάν και αργότερα εργάστηκε ως μαθητευόμενος στο Boutique Service του Gérard Guillat - Guignard, αναπτύσσοντας την ικανότητα και το ενδιαφέρον του για το φωτογραφικό μέσο. Θα πετύχει διεθνή αναγνώριση, με ατομικές εκθέσεις αφιερωμένες στο έργο του στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στο Σικάγο, το Μουσείο Stedelijk στο Άμστερνταμ, και το Μουσείο Πίνκε στο Angers, μεταξύ άλλων. Κέρδισε το Βραβείο του Χρυσού Λιονταριού για το Lifetime Acheivement στη Μπιενάλε της Βενετίας του 2007, μια από τις υψηλότερες τιμές στον κόσμο της τέχνης και το Musée Pincé στο Angers, μεταξύ άλλων. Πέθανε το 2016 σε ηλικία 80 ετών.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ: τηλ. 2261029617 & 6934312101 (κ. Δαμιανός Μωραΐτης) (read more…)

Εκτός αν ορίζεται διαφορετικά, το περιεχόμενο αυτής της σελίδας διανέμεται σύμφωνα με την άδεια Creative Commons Attribution-ShareAlike 3.0 License